Een duivels dilemma waarbij duidelijke communicatie het belangrijkste is. Maar dat is precies het probleem. Wanneer je die keuze gemaakt hebt kan het zijn dat je verwacht dat je partner het wel zal begrijpen. Je hebt immers al zo vaak gezegd dat het niet meer gaat. Jullie hebben altijd ruzie. De intimiteit is al lang verdwenen. De relatie is nog puur mechanisch. Dit kan toch ook niet bevredigend zijn voor de ander.

Hoe kom je nu tot een gesprek waarbij je uiteindelijk samen de keuze maakt "scheiden of blijven"?

Hieronder wat vragen waarmee jullie het gesprek op gang kunnen helpen:

Wat waren je verwachtingen toen jullie elkaar leerden kennen? Spreek ze naar elkaar uit, schrijf ze desnoods op

Welke zijn uit gekomen, welke zijn bijgesteld (en waarom)?

Op welk moment, voor jou, werden de uitgekomen verwachtingen ondergeschikt aan de niet uitgekomen verwachtingen en ging de relatie schuiven.

Wat deed dat met je?

Hoe komt het dat we dit niet met elkaar bespraken?

Wat ben jij kwijt geraakt in de relatie?

Wat voelen we nog voor elkaar?

Wat betekent dit? Kunnen we verder of is de koek op?

Ook na dit gesprek kan de een wel en ander niet willen scheiden. Dan is het goed om uit te zoeken waarom de partner die niet wil scheiden samen wil blijven met iemand die niet meer om hem of haar geeft.

Een aantal veel voorkomende redenen: onzekerheid, angst voor de toekomst, gezichtsverlies, bang om de kinderen kwijt te raken, financiële teruggang, verlies van controle.

Allemaal geldige redenen die niet onder tafel geschoven moeten worden. Door hiervoor aandacht te hebben en deze serieus te nemen blijf je in gesprek en leidt dit uiteindelijk tot een samen gedragen keuze.

De samen gedragen keuze voorwaarde voor een "goede" scheiding met aandacht voor de kinderen, het ouderschap en elkaar.

Een scheiding heeft economische gevolgen, zelden wordt iemand er beter van. Toch zijn de emotionele gevolgen minstens net zo groot. Er moet van alles geregeld worden dus je stapt in de overlevingsstand. De overlevingsstand zorgt ervoor dat je afstand kan houden van het verdriet en de pijn van het verlies. Het maakt dat je misschien wil vechten of juist wegkruipen. Het houdt het verwijt in stand en geeft je niet de mogelijkheid om te reflecteren. Als de scheiding achter de rug is krijg je eindelijk tijd om te verwerken. Dan roept de omgeving al snel: "laat het toch achter je, kijk vooruit, en ook, blijf er toch niet in hangen". In afscheid nemen en rouwen om iets wat je dierbaar was, je relatie, het gezin, sta je vaak alleen. We mogen in deze snelle tijd geen verdriet hebben, vergeten en doorgaan, lijkt het motto.

Om te rouwen moet je je kunnen herinneren hoe het was. Welke grote dromen en verwachtingen jullie hadden, hoe het was om verliefd te zijn. Welke eigenschappen je toch zo aantrekkelijk vond in die ander. Je realiseren waar de relatie ging schuiven, wat er veranderde, welke verwachtingen niet werden vervuld. Hoe heb je dat met elkaar besproken? Wat ben je nu kwijtgeraakt en welke rol heb je daar zelf in gespeeld. Als je samen dat onderzoek durft aan te gaan vind je mogelijk begrip bij jezelf en de ander voor wat er gebeurd is. Kun je verwijten achter je laten en voorzichtig bouwen aan vertrouwen. Alleen dan kun je, als partners verder in ouderschap. Of als persoon nieuwe relaties aangaan.

Als kinderen in de knel komen komt dat omdat de verwijten blijven bestaan. Het is immers de schuld van de ander dat de relatie fout gelopen is. Ouders geven vaak als wens mee in het ouderschapsplan dat de kinderen zo min mogelijk last of schade mogen ondervinden van de scheiding. Hoe realistisch is dat wanneer je de ander achter het behang kan plakken, je vindt dat die ander de schuldige is van het mislukken van de relatie? Gun je kinderen gelukkige ouders en gun jezelf en je ex-partner een leven zonder oud zeer en verwijten.